STRONA GŁÓWNA        WYKAZ GATUNKÓW        IKONOGRAFIA        ROZMIESZCZENIE        PROGRAMY        BIBLIOGRAFIA        O PROJEKCIE       

Saldidae   >>   Saldula vestita

Na podstawie: "Klucze do oznaczania owadów Polski. Część XVIII. Pluskwiaki różnoskrzydłe - Heteroptera. Zeszyt 3. Leptopodidae, Nabrzeżkowate - Saldidae". A. Wróblewski. Warszawa 1968.


Oznaczanie opiera się w znacznej mierze na cechach ubarwienia, które, jeśli idzie o półpokrywy, odznacza się dużą zmiennością. Nieodzowne są w kluczu serie eunomiczne, czyli sekwencje deseni od najjaśniejszych do najciemniejszych, wskazujące na charakterystyczne dla poszczególnych gatunków typy i kierunki odchyleń. Żadna seria wszakże nie ujmuje wszystkich trafiających się wariantów ubarwienia. Opatrzenie się, a zwłaszcza dysponowanie większą liczbą osobników, czyni oznaczanie łatwiejszym.


Saldula vestita:
Drugi człon czułków tylko z krótkim uwłosieniem; całe przedplecze, również brzegi, czarne; przedplecze zwęża się ku przodowi dosyć równomiernie; boki przedplecza zawsze łukowate; błonka półpokryw z czterema komórkami; półpokrywy z bogatszym, bardzo zmiennym deseniem; nawet ciemne osobniki zachowują na brzeżnym pasie w nasadowej połowie exocorium jasne; na zewnętrznym pasie exocorium zawsze ciemne odcinki lub plamy; grzbietowa powierzchnia ciała z gęstym, złotawym, krótkim owłosieniem, pokrywającym równomiernie także klawus i mesocorium, co nadaje jej brązowy odcień; na exocorium w nasadowej połowie jasny deseń tworzy literę C; ciemna linia podłużna na przedniej stronie przednich goleni urwana, nie łączy się z ciemną plamą u nasady goleni; uda żółtawe z brązowymi kropkami; z reguły długoskrzydłe, przedstawiciele formy submacroptera trafiają się rzadko; samce 4,2 (3,9-4,4) mm, samice 4,6 (4,2-5) mm długości;


Szereg eunomiczny (za Wróblewski 1968):


Copyright: Grzegorz Gierlasiński. 2013-2019.