STRONA GŁÓWNA        WYKAZ GATUNKÓW        IKONOGRAFIA        ROZMIESZCZENIE        PROGRAMY        BIBLIOGRAFIA        O PROJEKCIE       

Saldidae   >>   Saldula opacula

Na podstawie: "Klucze do oznaczania owadów Polski. Część XVIII. Pluskwiaki różnoskrzydłe - Heteroptera. Zeszyt 3. Leptopodidae, Nabrzeżkowate - Saldidae". A. Wróblewski. Warszawa 1968.


Oznaczanie opiera się w znacznej mierze na cechach ubarwienia, które, jeśli idzie o półpokrywy, odznacza się dużą zmiennością. Nieodzowne są w kluczu serie eunomiczne, czyli sekwencje deseni od najjaśniejszych do najciemniejszych, wskazujące na charakterystyczne dla poszczególnych gatunków typy i kierunki odchyleń. Żadna seria wszakże nie ujmuje wszystkich trafiających się wariantów ubarwienia. Opatrzenie się, a zwłaszcza dysponowanie większą liczbą osobników, czyni oznaczanie łatwiejszym.


Saldula opacula:
Przyoczka wyraźnie rozsunięte; głowa mniejsza, jej szerokość wynosi u samców mniej niż 63% (zwykle około 57%), u samic mniej niż 55% (zwykle około 52%) szerokości ciała; drugi człon czułków tylko z krótkim uwłosieniem; przedplecze szorstkie, słabo błyszczące, przeważnie pokryte krótkim, przylegającym owłosieniem, co nadaje barwie czarnej odcień szary; boki przedplecza proste lub prawie proste, ale nigdy nie wklęsłe, kołnierz krótki, zwykle niewyraźny; bruzda poprzeczna przedplecza płytka, szczególnie po bokach; całe przedplecze, również brzegi, czarne; ciało krępe, o zarysie jajowatym, półpokrywy zwykle mniej lub więcej skrócone; owłosienie półpokryw złożone ze srebrzystych lub złotawych, krótszych włosów; półpokrywy z bogatszym, bardzo zmiennym deseniem; nawet ciemne osobniki zachowują na brzeżnym pasie w nasadowej połowie exocorium jasne; włosy półpokryw krótkie, przylegające; błonka półpokryw z czterema komórkami; zewnętrzny pas exocorium, do żyłki subkostalnej cały jasny z wyjątkiem części nasadowej; równolegle do jasnego zewnętrznego paska biegnie na exocorium przy wewnętrznym skraju, wzdłuż żyłki radialnej jasny pas, oddzielony od zewnętrznego ciemną smugą różnej szerokości; smuga ta u osobników ciemnych zawiera w połowie i w odcinku końcowym po jednej jasnej plamie; mesocorium czarne, z dobrze kontrastującymi, jasnymi plamami (rys. 58-64, za Wróblewski 1968); w 3/4 exocorium często ciemna wypustka; ciemna linia podłużna na przednich goleniach po stronie grzbietowej zwykle przewęża się przy nasadzie, czasem urywa się, nie łącząc się z nasadową ciemną plamą, niekiedy zanika zupełnie; samce 2,28 raza, samice 2,22 raza dłuższe od swej szerokości; prawie wyłącznie długoskrzydłe, samce 3,6 (3,3-3,8) mm, samice 4 (3,5-4,4) mm długości;


Szereg eunomiczny (za Wróblewski 1968):


Copyright: Grzegorz Gierlasiński. 2013-2019.