START        WYKAZ GATUNKÓW        IKONOGRAFIA        ROZMIESZCZENIE        PROGRAMY        PIŚMIENNICTWO        METODYKA        LINKI        O PROJEKCIE

Aradidae   >>   Aradus truncatus


Aradus truncatus:
Długość ciała 6,1-7,5 mm, jego górna strona dwubarwna - ciemna z jasnymi plamami. Głowa i czułki jednolicie czarnobrązowe lub szarobrązowe, z wyjątkiem pierwszego ich członu, który zazwyczaj jest nieco jaśniejszy u nasady; czułki niezbyt długie, stosunkowo grube, ich drugi człon tej długości co trzeci lub tylko nieznacznie (1,0-1,2 razy) od niego dłuższy, najszerszy w części szczytowej i zwężający się lekko ku swej podstawie. Przedplecze jednolicie czarnobrązowe lub szarobrązowe, czasami nawet prawie czarne, kalusy bez urzeźbienia; dysk przedplecza z czterema podłużnymi żebrami, dwa środkowe widoczne na całej długości i w swej tylnej części rozchodzące się, dwa boczne dobrze rozwinięte tylko w tylnej połowie dysku i biegnące prawie równolegle do siebie; boczne krawędzie przedplecza szeroko zaokrąglone, z drobnym ząbkowaniem, zazwyczaj wszystkie ząbki jednakowej wielkości, ale czasami trafiają się osobniki z jednym lub kilkoma ząbkami większymi od pozostałych (dlatego gatunek został umieszczony również w dalszej części klucza); tylna krawędź płytko wcięta na szerokość podstawy tarczki. Tarczka tego koloru co przedplecze, trójkątna, wydłużona i wąska, ostro zakończona; nasadowa część jej powierzchni wyraźnie wyniesiona do góry, pozostałe 2/3 niższe i mniej lub bardziej wyraźnie poprzecznie żeberkowanc. Półpokrywy bardzo silnie rozszerzone na boki u nasady; korium dwubarwne, w swej nasadowej części żółtobrązowe, białożółte lub białe, w tylnej połowie czarne lub czarnobrązowe; błonka od brązowej do prawie czarnej, często z jaśniejszymi plamkami przy korium. Górna strona odwłoka również dwubarwna, z jasnymi plamami przy półpokrywach oraz w tylnobocznych kątach segmentów. Odnóża jaśniejsze od reszty ciała, białożółte lub żółtobrązowe z mniej lub bardziej wyraźnymi ciemniejszymi przepaskami na udach i goleniach. Gatunek europejski, odławiany bardzo rzadko i zazwyczaj nielicznie. Spotykany głównie pod korą drzew liściastych (np. pod korą klonu Acer L.), ale odławiano go również z drzew iglastych (np. z jodły Abies alba).




Na podstawie:
Lis J.A. 2001. Klucze do oznaczania owadów Polski. Część XVIII. Pluskwiaki różnoskrzydłe - Heteroptera, zeszyt 11. Korowcowate (rozwłakowate) - Aradidae. Polskie Towarzystwo Entomologiczne, Toruń, nr 162 serii kluczy, 72 ss.


Copyright: Grzegorz Gierlasiński. 2013-2020.