START        WYKAZ GATUNKÓW        IKONOGRAFIA        ROZMIESZCZENIE        PROGRAMY        PIŚMIENNICTWO        METODYKA        LINKI        O PROJEKCIE

Miridae   >>   Dicyphus stachydis



Gatunki należące do podrodzaju Dicyphus są stosunkowo trudne do oznaczania. Dużym ułatwieniem przy ich identyfikacji jest kształt lewej paramery. Identyfikacja samic na podstawie cech metryczny może nie być możliwa.

Dicyphus stachydis:
Ciało o zmiennym ubarwieniu, jasnoszare, żółtawe do brązowego. Głowa zwykle żółtawa z ciemnymi, brązowymi plamami przed oczyma i z charakterystyczną plamą na wierzchu, przypominającą parę chromosomów z centromerami. Nadustek brązowy, pierwszy człon czułków zwykle jasny z ciemniejszą obrączką w części nasadowej i wierzchołkowej, ale czasami ciemniejszy, a jasny jedynie u podstawy i na wierzchołku. Drugi człon stosunkowo krótki, jasny, przyciemniony w części nasadowej i wierzchołkowej. Trzeci i czwarty człon z reguły przyciemnione. Ryjek jasny, przyciemniony jedynie w części apikalnej, sięga ostatniej pary bioder. Przedni płat przedplecza około 2 razy tak szeroki jak obrączka apikalna. Przedplecze i tarczka żółtawe do brązowych, półpokrywy szare, żółtoszare do zupełnie brązowych, pokryte brązowymi włoskami. U form jasnych wyraźnie prześwitujące. Odnóża żółtawe, biodra z licznymi brązowymi kropkami, kolce na tylnych goleniach brązowe, wyraźnie dłuższe od średnicy goleni. W Polsce występuje podgatunek nominatywny. Podawany prawie z całego kraju, spotykany w runie lasów liściastych na różnych rodzajach roślin (Stachys L., Salvia L., Galeopsis L., Lunaria L.), ale poluje również na mszyce i inne drobne owady. Gatunek ma w Polsce prawdopodobnie jedno pokolenie w roku i zimuje jako imago. Dorosłe można spotkać wiosną, a następne pokolenie od końca czerwca do jesieni. Długość ciała samców makropterycznych 4,2-4,8 mm, brachypterycznych 3,4-3,8 mm, długość ciała samic makropterycznych 4,4-4,9 mm, brachypterycznych 3,6-4,2 mm.


Na podstawie:
Gorczyca J., Herczek A. 2008. Tasznikowate - Miridae. Podrodziny: Bryocorinae, Orthotylinae. Klucze do oznaczania owadów Polski, 18(6c): 75 ss.
Wagner E., Weber H.H. 1964. Faune de France, tom 67. Heteropteres Miridae. Paris, 593 s.


Copyright: Grzegorz Gierlasiński. 2013-2021.